پر پرواز

پرپرواز ندارم

اما

دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب

پارو می کشند

خوشا رها کردن و رفتن

خوابی دیگر

به مردابی دیگر

خوشا ماندابی دیگر

به ساحلی دیگر

به دریایی دیگر

خوشا پر کشیدن

خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن

مردن به رهایی!

آه

این پرنده

در این قفس تنگ

نمی خواند.

                                                                                                       شعر از احمد شاملو

تقدیم به دوستان کوهنویس به خصوص آقای رضایی عزیز

به بهانه تلنگری که دوست عزیزمان آقای حسین رضایی به ما زد تا نقاب روز مرگی از چهره برداریم و قدر هم و دوستی هایمان را بیشتر بدانیم...

موفق باشید....