پایان کار وبلاگ!
گاهی وقت ها لازمه برگردیم به عقب و یه نگاهی به کارهایی که کردیم بندازیم.. حالا چی شد! که به این نتیجه رسیدم دیگه وبلاگ نویسی نکنم به خاطر اتفاقاتی در این چند هفته برای من افتاد و تفکر من رو نسبت به دور و اطرفم عوض کرد.. به عبارتی به این نتیجه رسیدم که بهتره برام دیگه ادامه ندم..
شاید اگه الان بر می گشتم به عقب و در شروع وبلاگ نویسی بودم.. رویه ای غیر از روال فعلی رو در وبلاگ نویسی انتخاب می کردم. شاید اون طوری هیچ وقت این مطلب رو نمی نوشتم.. هر چند از مطالبی که نوشتم پشیمون نیستم.. الان حدود چند روزی بود که با خودم برای این تصمیم کلنجار می رفتم.. اما بالاخره تصمیم رو گرفتم.
به هرحال بگذریم... چون اصلا دوست ندارم در موردش صحبت کنم.
در این دوسال که در محیط مجازی فعالیت داشتم چه از طریق وبلاگ هیئت کوهنوردی بهار و یا وبلاگ خودم خیلی چیزها یاد گرفتم. از همه مهم تر دوستانی پیدا کردم. که تو دنیای واقعی هم خیلی کم میشه پیدا کرد..
حرف کوهنویسان همیشه تو دنیای کوهنوردی برش داشت و داره.. چون هیچ وقت کوه نویسان به خودشون اجازه ی کذب گویی رو نمیدن.. و یا حداقل جرات عذر خواهی بابت اشتباهاتشون رو دارن..
این مسائل باعث شد با این محیط اخت بگیرم. و ارزش واقعی کوه نویسی رو درک کنم. و همیشه به خودم افتخار می کنم که جزء کوچکی از کوهنویسان بوده ام.
روز اول با شعار احترام متقابل وارد کوه نویسی شدم. و سعی کردم همیشه این موضوع رو رعایت کنم. شاید هم ناخواسته باعث رنجش دوستانی شده باشم که از همین جا ازشون عذر خواهی می کنم.
از تمام عزیزانی که در این دو سال نسبت به من لطف و محبت داشتند تشکر می کنم. اسم نمی برم به خاطر اینکه شاید عزیزی رو فراموش کنم و شرمنده بشم.
پی نوشت: از دوستان عذر خواهی می کنم که نمی تونم جواب کامنت هاشون رو در آخرین پست وبلاگ بدم.
موفق و پیروز باشید...
تولدت مبارک آلتای جان 
