یه آشوبی تو دلم برپاست. فردا شنبه قراره نتیجه ی کنکور
کاردانی به کارشناسی بیاد.
مثل همیشه یک کنکور می تونه مسیر زندگی افراد رو تو مملکت ما تعیین کنه!!

آخه چرا به این کنکور اینقدر قدرت دادین....
مثال اش خودم: ۲ سال پشت کنکور کاردانی موندم.... اگه می رفتم خدمت الان ۲ سال بود برگشته بودم....
حالا باز سر دو راهی کنکور و خدمت قرار گرفتم.... یکبار تجربه شکست رو داشتم در حالی که شایسته ی قبولی بودم... یکبار هم قبول شدم.. و لذتش رو چشیدم...
ولی حالا همه چی فرق کرده.. دیگه فرصتی واسه جبران نیست .... دیگه آش خوری منو به طرف خودش می کشه... ولی قبول شم... بازم شاید مسیر زندگیم عوض شه...
فردا تصمیم دارم اول برم سراغ کارهای صعود دماوند و سر ظهر برگردم نتیجه رو ببینم...
فقط نمی دونم با استرس اش چی کار کنم.
محتاج ایم به دعا!!!!
ولی کاشکی کنکور پل زندگی نبود و وسیله دیگه ای واسه سنجش شایستگی داوطلب ها بود..
اما دماوند: اولین تجربه ی من (دماوند مندا گلدیم === دماوند منم اومدم).
جواب کنکور هم اومد:
فقط می گم راضی ام به رضای خدا
خدایا شکرت !!.